07.07.2022, Monopoli, Ελλάδα
Μυσταγωγική βραδιά στο Ηρώδειο με τη μουσική κληρονομιά του Μίκη Θεοδωράκη - Ειρήνη Ζαβιτσάνου
Το δημοσίευμα αποτελεί κριτική για τη συναυλία της Μ. Φαραντούρη και του Τ. Χριστογιαννόπουλου στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού, στις 04.07.2022.
Η συναυλία της Φαραντούρη σηματοδοτεί από μόνη της ένα καλλιτεχνικό γεγονός. Όταν δε πλαισιώνεται από μουσικούς διεθνούς φήμης, τότε μιλάμε για παραστάσεις ορόσημο. Μια μυσταγωγική βραδιά με επιδραστικούς μουσικούς που στο σύνολό τους πρόσφεραν μια παράσταση η οποία θα μπορούσε κάλλιστα να αποτελεί τον ορισμό του πολιτιστικού καλοκαιριού στη χώρα μας.
Ολόκληρη η παράσταση μια ωδή στη μουσική και την ποίηση.
Η Μαρία Φαραντούρη, ένας ογκόλιθος στο παγκόσμιο μουσικό στερέωμα, εμφανίζεται στη σκηνή του κατάμεστου ωδείου Ηρώδη του Αττικού και με περίσσιο ψυχικό απόθεμα και ακονισμένη την διάθεση ερμηνεύει πολυαγαπημένα της (μας) τραγούδια. Είναι ο θησαυρός της φωνής της που έχει τόσο μεγάλο βάρος, κάνοντας το κοινό άλλοτε να παρακολουθεί αποσβολωμένο και μαγεμένο την «ιέρεια» του Μίκη και άλλοτε να μη μπορεί να συγκρατήσει τον ενθουσιασμό και τον θαυμασμό του στο πρόσωπο της μεγάλης καλλιτέχνιδας, ξεσπώντας σε παρατεταμένα χειροκροτήματα. Ο καθένας εκλαμβάνει και νιώθει διαφορετικά τη λύτρωση ή την έκσταση, οπότε δεν αναφερόμαστε στον φορμαλισμό της τέχνης αλλά σε ό,τι σε κάνει να νιώθεις ως τα μύχια της ψυχής σου. Η Μαρία Φαραντούρη μετουσιώνεται η ίδια σε «τέχνη» και ακούγοντάς την να τραγουδάει, μοιάζει σαν να μην επαφίεται στην ευκολία αλλά να ζητά κρυμμένους άγραφους νόμους που διέπουν την μουσική. H καλλιτεχνικού και συναισθηματικού χαρακτήρα ζύμωση στο πρόσωπο και στην ύπαρξή της, αποκτά μια πολύπλευρη διάσταση, αφήνοντας έναν ξεκάθαρο και φωτεινό πυρήνα.
Δεν θα σταθώ όμως μόνο στις «μουσικές» δυνατές στιγμές αλλά και σε κάτι που μου προκάλεσε έντονα την αίσθηση ότι υπάρχει ελπίδα, αισιοδοξία και φως. Ακριβώς δίπλα μου καθόταν ένα παιδί ηλικίας 13-14 ετών. Αναρωτήθηκα σε αυτή την ηλικία τι μπορεί να γνωρίζει για το ‘Canto General’, μου έκανε φοβερή εντύπωση η προσήλωση και ο τρόπος με τον οποίο παρακολουθούσε. Δεν ανταλλάξαμε κουβέντα, απλά θα κουβαλάω την εικόνα αυτή και κάθε που θα την φέρνω στη θύμησή μου θα νιώθω περήφανη για αυτό που ονομάζουμε «νέα γενιά», σκεπτόμενη ότι κάτι αρχίζει να αλλάζει, κάτι όμορφο και ελπιδοφόρο ετοιμάζεται στον κόσμο μας γιατί προφανώς τέτοιου είδους εικόνες και κινήσεις, στοχάζονται και πραγματεύονται πέρα από τα μουσικά όρια, αγγίζοντας άνετα τα κοινωνικοπολιτικά. Αξίζει να αναφερθεί ότι το 14χρονο παιδί που καθόταν δίπλα μου δεν αποτελούσε εξαίρεση. Μπορεί το target group που παρακολουθούσε την παράσταση να ήταν διαφορετικό αλλά, προς τιμήν τους, ήταν αρκετά τα νέα παιδιά που βρέθηκαν εκείνο το βράδυ στο Ηρώδειο.
Eιρ. Ζαβιτσάνου
