Μίκης Θεοδωράκης - Μύθος και Πολιτική στη Σύγχρονη Ελληνική Μουσική

Gail Holst

Χολστ Γκ., Μίκης Θεοδωράκης – Μύθος και Πολιτική στη Σύγχρονη Ελληνική Μουσική, μτφρ. Στ. Κραουνάκης & Λ. Τσιριμώκου, Ανδρομέδα, Αθήνα, 1980.
Γλώσσα: Ελληνική.

Η G. Holst-Warhaft είναι ποιήτρια, δημοσιογράφος, ραδιοφωνική παραγωγός, συγγραφέας, ακαδημαϊκός, μουσικός και μεταφράστρια. Στη δεκαετία του 1970, ήταν μέλος του συγκροτήματος του Μίκη Θεοδωράκη.

Το βιβλίο αυτό -μετάφραση του αγγλικού πρωτότυπου– αποτελεί μια λεπτομερή μελέτη της μουσικής του Θεοδωράκη και της πολύπλοκης αλληλεπίδρασης μεταξύ της μουσικής του και της ελληνικής κοινωνίας και πολιτικής, συμπεριλαμβάνοντας σημαντικές αναφορές στους κύριους ερμηνευτές του, όπως τη Μαρία Φαραντούρη.

Η Φαραντούρη ήταν το κάτι άλλο. Δεν ήταν απλώς μια μεγάλη φωνή. Ήταν έξω από ρομαντικούς αισθηματισμούς, ενώ συγχρόνως ήταν απόλυτα συναισθηματική. Μπορούσε να συγκινεί χωρίς να προκαλεί. Ζεστή, βαθιά, θηλυκή, χωρίς αισθησιασμό. Ο Θεοδωράκης κατάλαβε αμέσως τις δυνατότητες μιας τέτοιας φωνής, μόλις πρωτάκουσε τη δεκαεφτάχρονη Φαραντούρη. Την επόμενη δεκαετία πολλή από τη μουσική του γράφτηκε για να τραγουδηθεί απ’ αυτή τη φωνή.
………………………………………………………

Holst G., Μίκης Θεοδωράκης: Μύθος και Πολιτική στη Σύγχρονη Ελληνική Μουσική, 2η έκδ. συμπληρωμένη, μτφρ. Στ. Κραουνάκης & Λ. Τσιριμώκου / Ειρήνη Α. Βρης (κεφ. 13), Μετρονόμος, Αθήνα, 2014.
Γλώσσα: Ελληνική.

Συμπληρωμένη επανέκδοση της έκδοσης του 1980 με ένα επιπλέον κεφάλαιο (13) για την τριλογία των λυρικών έργων του συνθέτη: Μήδεια-Ηλέκτρα-Αντιγόνη.
………………………………………………………

Holst Warhaft G., Theodorakis – Myth & Politics in Modern Greek Music, 2nd ed. revised, Cambridge Scholars Publishing, Newcastle upon Tyne, 2023.
Γλώσσα: Αγγλική.

Αναθεωρημένη και συμπληρωμένη επανέκδοση του αγγλικού πρωτότυπου με μουσικό υλικό των δεκαετιών που μεσολάβησαν από την πρώτη έκδοση. Η συγγραφέας αναφέρεται, μεταξύ άλλων, και στον δίσκο Οδύσσεια, τον τελευταίο κύκλο τραγουδιών που συνέθεσε ο Θεοδωράκης, επάνω σε στίχους του Κώστα Καρτελιά.

Αν τραγουδούσε κάποιος άλλος, οι πιο απαλές ενορχηστρώσεις και οι πιο ήπιες μελωδίες του άλμπουμ θα έκαναν τα τραγούδια υπερβολικά γλυκά, αλλά η Φαραντούρη, όπως συχνά συμβαίνει στα τελευταία άλμπουμ του Θεοδωράκη, προσδίδει μια σοβαρότητα που μεταφέρει τα τραγούδια σε ένα βαθύτερο και πιο ελληνικό επίπεδο. Το τραγούδι ‘Ο Έρωτας Θεός’, για παράδειγμα, ακούγεται σαν ένα τραγούδι που θα περίμενες να ακούσεις σε ένα παλιό πιάνο-μπαρ του Μανχάταν, αλλά αν ακούσεις τη φωνή και τους στίχους, δεν υπάρχει αμφιβολία για το πού βρισκόμαστε – σε έναν μουσικό-ποιητικό κόσμο όπου το γλυκό είναι πάντα χρωματισμένο με πικρία και το πικρό μπορεί πάντα να γίνει γλυκό.