<

 

CARUSO

(L. Dalla)


Qui dove il mare luccica, e tira forte il vento
sulla vecchia terrazza, 

davanti al golfo di Sorriento
un uomo abbraccia una ragazza dopo che aveva pianto.
Poi si schiarisce la voce e ricomincia il canto


Te voglio bene assai, 

ma tanto bene sai
e una catena ormai
che scioglie il sangue dint’ e’ vene sai.


Vide le luci in mezzo al mare, 

pensò alle notti la in America,
ma erano solo le lampare 

e la bianca scia di un elica.

Sent’ il dolore della musica, si alzo’ dal pianoforte,

quando vide la luna uscire da una nuvola,

gli sembro’ piu dolce anche la morte.
Guardo negli occhi la ragazza 

quegli occhi verdi come il mare
Poi all improvviso usci’ una lacrima 

e lui credette di affogare.


Te voglio bene assai, 

ma tanto bene sai
e una catena ormai
che scioglie il sangue dint’ e’ vene sai.


Potenza della lirica, dove ogni dramma e’ un falso.
che con un po’ di trucco e con la mimica 

puoi diventare un altro...
Ma due occhi che ti guardano, 

cosi’ vicini e veri,
fanno scordare le parole confondono i pensieri.
Cosi’ diventa tutto piccolo, anche le notti la, in America.
Ti volti e vedi la tua vita come la scia di un’elica.
Ma si e’ la vita che finisce ma lui non ci penso poi tanto...
Anzi si sentiva gia’ felice 

e ricomincio’ il suo canto.

 

Te voglio bene assai,

ma tanto bene sai

e una catena ormai

che scioglie il sangue dint' e' vene sai. 

CARUSO


Eδώ που σπιθίζει η θάλασσα και μανιάζει ο αέρας,
πάνω στην παλιά ταράτσα,

μπροστά στον κόλπο του Σοριέντο,
ένας άντρας αγκαλιάζει κλαμένος ένα κορίτσι.

Καθαρίζει τη φωνή του και αρχίζει το τραγούδι.

Σε νοιάζομαι πολύ,

αλλά ξέρεις καλά 

ότι έχει γίνει αλυσίδα 

που λιώνει το αίμα στις φλέβες.

 

Κοίταξε τα φώτα καταμεσής της θάλασσας,

σκέφτηκε τις νύχτες στην Αμερική,
αλλά ήταν μόνο τα φώτα από τις τράτες

και τα άσπρα ίχνη της προπέλας.

Ένιωσε τον πόνο της μουσικής, σηκώθηκε από το πιάνο,

αλλά όταν είδε το φεγγάρι που έσκαγε πίσω απ’ τα σύννεφα,

σκέφτηκε ότι ακόμη κι ο θάνατος ήταν πιο γλυκός.
Κοίταξε στα μάτια το κορίτσι,
σ’ εκείνα τα πράσινα σαν τη θάλασσα μάτια.

Ξαφνικά ένα δάκρυ πρόβαλε

και νόμισε ότι θα πνιγόταν.

Σε νοιάζομαι πολύ

αλλά ξέρεις καλά

ότι έχει γίνει αλυσίδα 

που λιώνει το αίμα στις φλέβες.

 

Η δύναμη του δράματος, όπου κάθε έργο είναι ένα ψέμα, 

με λίγο μέικ απ και με την τέχνη της μίμησης 

μπορείς να γίνεις κάποιος άλλος...

Αλλά δυο μάτια που σε κοιτούν, 

τόσο κοντά και τόσο διαφορετικά,

σε κάνουν να ξεχνάς τα λόγια σου και να μπερδεύεσαι.

Έτσι κάθε τι μικραίνει, ακόμη κι οι νύχτες στην Αμερική.
Γυρνάς και βλέπεις τη ζωή σου σαν ίχνος προπέλας.
Μόνο που η ζωή τελειώνει, αλλά δεν σκέφτηκε τόσο μακρυά...
Αντίθετα αισθανόταν ήδη χαρούμενος 

και άρχισε πάλι το τραγούδι.

Σε νοιάζομαι πολύ

αλλά ξέρεις καλά

ότι έχει γίνει αλυσίδα 

που λιώνει το αίμα στις φλέβες.